10 . دربارهء شيطان نيز فرقه‌هاى نخستين آيين مجوسى چنين مىپنداشتند كه وجود او هميشه بوده و همواره باقى خواهد بود ؛ اما نيرو و توان او از بين خواهد رفت ؛ ولى گروه‌هاى ديگر آنان چنين عقيده داشتند كه خود شيطان نيز از ميان خواهد رفت و امكان ندارد كه توانايىهاى او تباه گردد ، ولى خودش باقى بماند . 3 . ( آيين يهود ) 11 . پيروان دين يهود به دليل تأويل و توجيه كتاب‌هاى [ مقدّس ] خود ، در مورد شريعت دينى خويش دچار اختلاف شدند . 12 . عبد الله « 1 » مىگويد : هركس از يهوديان كه اعتراف كند شرايع دينى ، قابل فسخ و ابطال است ، اين سخن دليل آشكارى بر ضدّ اوست ، چرا كه اين سخن بدين معناست كه قوانين شريعت تورات بايد به وسيلهء انجيل و ديگر كتب آسمانى منسوخ شود . اما كسى كه نسخ شرايع دينى را انكار كند ، براى عقيدهء خود چنين استدلال مىكند كه خداوند تنها آنچه را كه بداند به مصلحت آفريدگانش هست تشريع مىكند و هيچ مصلحتى براى آنان شايسته‌تر از آن نيست . ازاين‌رو جائز نيست كه آنچه را تشريع كرده فسخ و الغا نمايد . ما گويندهء چنين حرفى را ناقض اصل اعتقادش مىدانيم ، زيرا اگر گويندهء اين سخن در فهم خويش نسبت به تشخيص آنچه تشريع آن رواست ، از آنچه تشريعش جايز نيست ، شناختى ندارد و تنها تكيه‌گاه او اين است كه مىداند خدا حكيم است و جز آنچه را كه شايسته‌تر و درست‌تر است تشريع نمىكند ، پس او چه خبر دارد ، شايد شايسته‌تر آن باشد كه خداوند آنچه را كه زمانى [ مصلحت داشته و ] تشريع فرموده ، به وسيلهء قانونى كه در زمان ديگر شايسته‌تر است ، منسوخ سازد .

--> ( 1 ) . [ ناشئ اكبر نويسندهء كتاب ] ، مراد از عبد الله كه پس از اين بارها تكرار مىشود ناشى اكبر است كه نام وى عبد الله بوده است .